دلنوشته های غمگین

چند وقتی بود حوصله نوشتن نداشتم ولی زلزله ای که در آذربایجان شرقی و کشته و زخمی شدن تعدادی از هم

وطنان و هم استانیهایم باعث شد که بار دیگر به میان شما دوستان عزیز بر گردم.

برای شادی روح شان فاتحه ای قرائت کنیم باشد که باعث آرامششان شود.

ولی انگار بعضی ها به خیالشان نیست وخنده بازار راه انداخته اند.

بچه ها به روستاها و شهرهای  زلزله زده سر زدم،عمق فاجعه خیلی زیاد بود،دعا کنید همه چیز درست شود.

ودر آخر: غم آذربایجان بغض ایران است.

کاش می شد که خدا

اجازه ظهورت می داد

کاش می شد

که در این دیار غربت

ومیان موج غمها

به سکوت سرد وسنگین

رخصت خاتمه می داد

کاش می شد

جمعه ما

شاهد ابروی زیبای تو می شد

دیده نا قابل ما

فرش کیسوی تو می شد

کاش می شد

انتظار منتظر بپایان رسد

وهوا میزبان یاسها و

نسترنها

خاک پای مهدی زهرا شود

کاش می شد

تو هم از انتظار خسته شوی و

برای فرج دعا کنی

کاش می شد000

به خدای کعبه می سپارمت وسبد سبد نرگس ویاس چشم براهی میکنم0

نیمه شعبان برهمه منتظران آقا امام زمان مبارک باد                          نوشته ی تابستان۱۳۹۱/۴/۱۴

من میخوام قصه بگم،قصه باغ وقاصدک

قصه از یه سرگذشت،قصه از چرخ فلک

قاصدک داشت از رو جاش بلند می شد

داشت میرفت از توی باغ،داشت پا می شد

سایه ی قاصدک افتاد رو زمین

گل میخک گفت تو هم رفتی ،همین!

رفتی، اما دیگه یادت با منه

عشق مهربون و شادت با منه

قاصدک گریه میکرد، دست خودم نیست به خدا

خودمم دلم تو باغه، بهم نگو تو بی وفا

فاصله گرفته بود، قاصدک از گل و باغ

پُرٍ آتیش شده بود اون دلش،آتیش داغ

گل به قاصدک میگفت،برو،برو

برو آزادی،برو، شادی برو

من اسیرم توی این خاک غریب

تو برو به باغ خوبٍ گل سیب

بدرقه پشتٍ سرت اشک چشام

نیگا کن<خدا به همراه>رو لبام

برو آزادی برو، شادی برو

عشق تو نمیشه، فرهادی برو

کم کمک داشت نم بارون می یومد

واسه باغ، نخونده مهمون می یومد

پرٍناز قاصدک داشت تر می شد

قصه سرخٍ سفر داشت سر می شد

آره، قاصدک باز افتاد توی باغ

پیش اون عاشق ناپخته داغ

نم نم بارون کجا،سیل کجا

سیل، گل و قاصدکو برد به یه جا

برد،به رود و بعدشم،به رودخونه

آخرٍ دنیا،یه خوبی می مونه

اگه بودیم، اگه مردیم با همیم

این جوری تو دنیا خیلی بی غمیم

نامه ی رسمی

به:خدای آسمونها

موضوع نامه همینه:من دوسش دارم خدایا

من اینجانب خسته،زده یک دل رو شکسته

حالا وجدان کثیفم،روبروی من نشسته

من لیاقتی نداشتم،رو غرورش پا گذاشتم

مدعی بودم میخوامش،سنگ شدم تنهاش گذاشتم

اون دلش پیش دلم بود،من دلم پیش خیانت

حرفای اون از ته دل،حرفای من از رو عادت

من یه خائنم که بعدش،از خود دنیا بریدم

این یه اعتراف تلخه،بعد اون خوشی ندیدم

آخ چه عشق ناروایی،آخ چه درد بی دوایی

لایق عشقش نبودم،حق من بود این جدایی

حق اون برزخ و من،لایق شعله ها نیستم

نفرینم نکرد دعا کرد،لایق دعاها نیستم

وسلام خدای خوبم،نامه ی منم تموم شد

هرچی پل بوده شکستم،نمیاد دیگه تموم شد...

اگه تموم عمرو، سجده کنم به خاکت

بازم نمیرسم من،به نگاه چشم پاکت

بیا تو باور من

همیشه یاور من

بیا شراب مهرو

بریز تو ساغر من

 گل نیلوفر من

تو ای تاج سر من

تو، تنها واژه ی عشق

کنار بستر من

اگه یه روز نباشی، بدون تو می میرم

بدون تو عزیزم، تو دست غم اسیرم

مادر، بدون تو           دنیا برام، جایی نداره

مادر، بدون تو           زندگی، معنایی نداره

  تقدیم به همه مادران عزیزو مادر خودم ومادرانی که پیش ما نیستند(بهار۱۳۹۱)

تو برام نقشه کشیدی،ولی من نمیدونستم

تو تموم زندگیمو چرا تودستات گرفتی

نمی دونم که تو این حیله روازکی یاد گرفتی

 اگه من بگذرم ازتو،پس خدا بالا چی کاره س

 اگه من بگم گذشته،وقت گریه ستاره س

ای غریبه،ای غریبه،تو چشات پرٍ فریبه

ای غریبه،ای غریبه،تو دلت چه نانجیبه

مرگ خنده هام رسیده،مرگ لحظه های سبزم

مرگ آفتاب امیدم،مرگ قصه های نبضم

خنده های پرفریبت،هیچ وقت از یادم نمیره

ای خدا هرکی که بدکرد،دلش ازغصه بمیره

 برودیدار به قیامت،تو رو به خدا سپردم

 فقط اونه که می دونه،من مثٍ پروانه مردم

خانه دوست کجاست؟ درفلق بود که سپیدارسوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذرشاحه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

وبه انگشت نشان دادسپیداری وگفت:

نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

ودر آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ،سربه در می آورد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

وتو را ترسی شفاف فرا میگیرد.

درصمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه زنبور

واز او می پرسی

خانه دوست کجاست.                                       

                                                                           شاعر زنده یاد(سهراب سهری)

دست هایت چتر سبز مهربانی بر سرم                                         چشم هایت بوده چون منظومه ی دریا پدر

بعد تو دنیا سراسر داغ بود و درد بود                                             بعد تو دنیای من مجموعه ی غم هاپدر

خون دل جاری شد از چشمم زمان رفتنت                                       گریه کردم رفتنت را بی کس وتنها پدر

تو نمی میری پدر!در خاطر من زنده ای                                            ای پناه بی پناهی ها در این دنیا پدر

تقدیم به یکی از دوستام که مثل برادر دوسش دارم وپدرش رو از دست داده وتمام کسانی که پدرانشون رو از دست دادند امیدوارم قدر پدر و مادرمون رو بدونیم

شدم عاشق در هوای عشقت

بنوازم نوای جانسوزی

از غم فراق جانکاه عشقت

چه صبوریها کردم در ره تو

تا شوم در نظرت لایق عشقت

شده ام عاشق و مدهوش و مست

از بوی شفا بخش عشقت

دیوانه شود هر که بیند

چون من در ردای عشقت

گر من بمیرم و روم در خاک

هرگز نرود زیادم،هوای عشقت

بر همگان شود آشکارا

رخ زیبای وصال عشقت

تیر غم تو برفت، در دل من

چون لیلی مجنون عشقت

هرگز نشود، ز یادم فراموش

چون رفته به تن،خاک عشقت

هرگز نشوم، ناامید من

چون وفادارم، در پای عشقت

گر شوی مثل من، تو عاشق

چون من بکشی، بلای عشقت

شاعر تو اگر دوا خواهی بر عشق

سجده بکن بر خدای عشقت

این نوشته ای که سرودم تقدیم میکنم به همه دوستان هم وبلاگیم،وتقدیم به مادرم که خیلی دوسش دارم

و همچنین کسی که دوسش دارم ولی خودش از دلم خبر نداره.

خیلی ازتون ممنونم که منو راهنماییم کردین تا درست تصمیم بگیرم

واقعا زبان قاصر از تقدیر وتشکر ازشما

از همه تون ممنونم اسم نمیارم تا اسم بعضیا ازقلم نیفته

                              ( برگه ها بالا)          

شبی باهم کنار یک پنجره

ببستیم پیمان عشق،نبودند همه

بگفتیم از لحظه های آشنایی

چه خندیدیم باهم خدایی

به هم گفتیم همیشه باهم هستیم

اگر بودیم،وفادار هم هستیم

همیشه زمان این دل حزین بود

دل ما ازهمه عاشقترین بود

تو ای سازونوای عاشقی هام

نشونی ازهمه دلواپسی هام

وجودم بی تو تنهاترین است

دلم ز یاد تو زیباترین است

چه وقتا که زدوری گریه کردیم

ولی با این همه نفرین نکردیم

قسم خوردیم به خدای یگانه

نریم از پیش هم حتی یه لحظه

ولی عاشقی چه رسمی است

دل و دلدادگی که حتمی است

به چشمانت قسم ای عزیزم

تو رو دوست دارم ای بهترینم

دوستان عزیز نمیدونم تو زندگی عاشق شدید یانه،اصلا بهش اعتقاد دارید یانه،ولی هر نظری هر فردی دارد

برای خود آن شخص محترم و دلیل قانع کننده ای برای آن دارد.

امروزه با توجه به پیشرفتهای ماهواه ای ،اینترنتی و... انسانها بیشتر باهم درارتباط هستند،از اروپا گرفته

تا آسیا وآفریقا وآمریکا...وهر ثانیه وهر لحظه ودقیقه اتفاق جدیدی رخ میدهد وزندگی بیشتر به سمت ماشینی

شدن می رود،وبه مادیات بیشتر پرداخته میشود تامعنویات و روحیات.

غزض از مزاحمت اینبار شعری، شعر آپ نکردم ولی دوست داشتم نظرتون راجع به 2چیز (سوال)بدونم/

اگر مایل بودید جواب بدید:

1-تعریفتون از عشق،واینکه بهش اعتقاد دارید یا نه؟ چرا؟

2-دوستی های اینترنتی که منجر به ازدواج ویا آشنایی میشود را قبول دارید یا نه؟چرا؟

امیدوارم نظرهای حقیقی که از ته قلبتان باشد رابرایم ارسال نمایید.

عشق رازی است مقدس بین عاشق ومعشوق، رازمان راپیش هر کسی بازگو نکنیم

مقدس است پس به آن توهین نکنیم، عاشق ومعشوق را ازدرگاه عشق بیرون نکنیم زیرا

آنان عبادت کنندگان عشق هستند در شان معبود نیست عابد را بیرون کنند.

                                                 دوستدار همیشگی تان:دلنوشته های غمگین(داود)

ازوقتی رفت،یه روزخوش ندیدم

ازوقتی رفت،دلم خواست بمیرم

خدامگه بهم نگفته بود،دوست دارم

خدامگه بهم نگفته بود،میمونم باهات

اورفت ومن روتنها گذاشت،چه کنم؟

اورفت ومن ماندم،باخاطراتش بادلم

خداکاش هیچ موقع اونو نمی دیدم!

خداآخه نمیتونم اونو فراموشش کنم

دیگه قسم خوردم،عاشق هیچ کی نشم

دیگه قسم خوردم،باهیچ کی هم زبون نشم

حیف من که دل به دلش دادم

حیف من که جوونیامو به پاش گذاشتم

کاش باور نمیکردم حرف هاشو

کاش باورنمیکردم دروغ هاشو

خداخودت کمک کن فراموشش کنم

خدا خودت کمک کن باخاطراتش چه کنم!؟

                                                       تقدیم به همه عاشقان واقعی

                                                                         و

                                                        همه دوستان هم وبلاگیم

شهرت: گدای محبت

وطن: غربت

نام مادر:سلطان غم

نام پدر: درویش تنها

محل تولد:خرابه های عشق

تاریخ تولد: سال غم زاده ها

نور: شمع

جرم: به دنیا آمدن

محکومیت: دوست داشتن

یار: تنهایی

پلاک: غریب

آدرس: شهرعشق ـ چهارراه تنهایی ـ کوچه بدبختی

 بمان بادلِ من ای امید آرزوهایم

توآسمانی وابری من از عمق زمینم

خداکند که بیایی به محفل دل ما هم 

چشمهایت مات وابری مانده اند

کلبه ام را سایه ها پوشانده اند

چند فصلی است که تنها مانده ام

نیست گوشی که بشنود فریادم

نیست دستی که دهد شاخه گلی ازسر مهر

نیست  دستی که بگیرد گل عشق

قسم به لحظه جدایی  قسم به صبح ورهایی

خداکند که بیایی به کلبه دل ماهم

تو ازطلوع بهاری ُ من ازغروب پاییز

تو استوار و رفیعیُ  منم کلبه ویران

تو ازلطافت شعری  من ازخشونت خط

تو ازترنم صبحی  من از کدورت شب

وقتی زتو پرسیدم از عشق چه میدانی؟

ناگه تو به من گفتی ازعشق چه میدانی؟

آخ خسته ام ولی دوای دردم طبیب نیست

چشم هایم خیس است ولی کسی آن را پاک نمی کند

غریب وتنهایم ولی کسی دستم نمی گیرد

من خسته چشمان سیاهت هستم

شاید چشمان تو دوای دردم باشد

خیلی دوست داشتم که چشات مال من باشه

اما بدون تو فقط شبها میکردم ناله

ای خدا میخوام بهم بگه که پیشم میمونه

ولی میدونم که این رویای محاله!

خدا مگه من عاشقش نبودم

پس چرارفت ومنو تنها گذاشت

خداییش حق من بود به پات بسوزم

خداییش این بود حال و  روز من

آخه جواب محبتهای من این بود

منی که جوونیام ورو به پاش گذاشته بودم

ولی خدا بهش بگوهمه تقصیرات گردنِ من

منی که تنها بودم ولی همیشه عاشق یک نگاه از چشاش بودم

باید امشب چمدانم روبردارم برم یه سفر

باشد که نماند زمن نامی دراین زمان

بی آنکه خسته شده باشم

همیشه چشم در راهم

بی آنکه نومید شده یاشم

همیشه منتظرت هستم

که شاید یک روز بیایی

دراین کوچه های تنهایی

همیشه منتظرت خواهم ماند

دراین گذرزمان برهمه آشکارخواهد شد

که انتظار چه زیباست؟!

تومثل خورشید،ستاره،ماه میدرخشی

میرسد روزی که بیایی ونور ببخشی

به دلهای عاشقان ومنتظران

پس منتظرت می مانیم تابیایی

نجات بخشی بشریت را ازفنا

                                         الهی آمین   (تقدیم به منتظران واقعی آقا امام زمان <عج>)